Inauguración do Centro de Arte Fotográfica de Vigo

La Voz de Galicia-24.05.15

No ano 2013, cando lemos na prensa as declaracións do alcalde de Vigo nas que informaba de que se dispuña a rematar as obras do que veñen de presentar agora como Centro de Arte Fotográfica, publicamos un artigo no que expresabamos a nosa satisfacción porque houbese intención de rematar o proxecto. Ao mesmo tempo aclarabamos que non coñeciamos a súa estrutura e que nin sequera sabiamos se fora realizado de acordo cun proxecto museístico previo. Manifestabamos, tamén, que nos chamaba a atención que non se contase coa nosa opinión en ningún momento de todo este proceso, tendo en conta que, como se declaraba publicamente, esta institución albergaría os fondos fotográficos que o Concello de Vigo posúe como resultado da Fotobienal de Vigo da que nós fomos comisarios.

Rematabamos dicindo “Agardamos que o proxecto da Casa Galega da Fotografía non se limite a rematar as obras para inauguralo antes das eleccións”.

Por desgraza, as nosas sospeitas cumpríronse. Acaba de inaugurarse unha sala do Centro de Arte Fotográfica cunha exposición máis dedicada ao Arquivo Pacheco.

Unha exposición é algo serio e ten que haber un responsábel, a día de hoxe resulta inadmisíbel a inexistencia dun comisario. A exposición do Arquivo Pacheco preséntase sen comisario e as fotografías sen ser sequera retocadas. No estudio Pacheco, ao longo de toda a súa historia, había unha persoa que se dedicaba unicamente a retocar. Cómpre lembrar que, cando entregaban varias probas para que o cliente escollese unha, enriba delas estampábanlle un cuño co texto “Proba sen retocar”. Hoxe coa dixitalización das placas isto é moito máis doado e rápido de facer. A falta de rigor só é comparábel coa desidia. Este proceder, determinado por un oportunismo electoralista, amosa unha total falta de respecto polo Arquivo Pacheco, un arquivo de gran valor que mostra, como ningún outro, a historia da nosa cidade. Se este é o comezo que podemos agardar no futuro deste centro?

O nome Centro de Arte Fotográfica fainos lembrar a revista Arte Fotográfica que se editaba no franquismo e que foi contestada claramente polos fotógrafos da AFAL na década dos cincuenta. Daquela a fotografía non era considerada como un medio para a creación artística. Hoxe non só o é, senón que podemos dicir que a arte volveuse en certa medida fotográfica, polo que se naquel momento os fotógrafos máis rompedores consideraban que o nome “arte fotográfica” era petulante, que pensar hoxe? Ou mellor dito, a que concepción responde este centro que veñen de inaugurar?

Só se pode ver unha sala do centro, polo que non sabemos como será o resto, mais esta sala é inadecuada para exposicións: dúas das paredes teñen grandes fiestras, outra columnas, un chan que non é neutro, sen sistema de iluminación… Para a primeira exposición xa resulta inadecuada e teñen que acudir a unha montaxe con paneis, dos cales é mellor non falar. Por desgraza, parece que nisto tamén se cumpriron as nosas sospeitas de que non había proxecto museístico, e se alguén o fixo, non se sabe quen, cubriuse de gloria.

A ver que nos depara o futuro.

Manuel Sendón

Xosé Luis Suárez Canal

Artigo publicado na revista Tempos

LER ARTIGO

VAI FACENDO na exposición EN (RE) TORNO Á PAISAXE

Fotografías da serie en curso VAI FACENDO  na exposición colectiva  EN (RE) TORNO Á PAISAXE comisariada por Paula Cabaleiro.

MÁIS SOBRE VAI FACENDO

Publicación sobre Casas Doentes en Sociétes. Revue des Sciences Humaines et Sociales

Veño de recibir a revista Sociétes. Revue des Sciences Humaines et Sociales ( nº120) onde  as profesoras da Unversidade do Miño, Teresa Mora e  Helena Pires, publican “Pierre-devenir-végétation:les maisons de Manuel Sendón” 

Artista colaborador

 

Aportación a MIL RÍOS do artista colaborador  

VER MÁIS

Exposición da expedición 17 no Faro Fisterra

Expedición 17 aos ríos Xallas e Cee

Faro Fisterra

ENCONTRO DA ESTRADA SOBRE A FOTO EN GALIZA

O día 27 de xullo celebrouse na sala Dispara da Estrada un encontro entroneo a fotografía en Galiza. Como complemento os organizadores, Luis Díaz e Xosé Lois Gutiérrez Failde pedíronme un testo breve.

Nas dúas últimas décadas do século pasado, cambiou radicalmente o panorama da fotografía en Galiza. Pasou de ser considerada como unha actividade competitiva ligada a concursos, sen unha dimensión cultural, a ser recoñecida como un medio para a creación artística, ata o punto de poder dicir que a arte volveuse fotográfica. Por primeira vez dialogou coa fotografía universal, e comezouse a valorar, estudar e difundir a fotografía histórica, da que ata ese momento nin se reparara na súa existencia[1].

Sen embargo dende a experiencia do Centro de Estudos Fotográficos (CEF) constato que nestes últimos anos a recuperación da fotografía histórica galega sufriu un parón, e os proxectos de produción fotográfica como as bolsas desapareceron.

A entrada da fotografía no campo da arte, obviamente leva a que haxa que reformular estratexias e proxectos mais non debería levar consigo o abandono de iniciativas fotográficas, e non debería impedir a creación de institucións dedicadas á fotografía, paralelas ás institución de arte contemporánea.[2]

Hai anos o CEF propuxo a creación dunha institución dedicada á fotografía, a Casa da Foto, como existen en París, Londres ou Porto, por só citar tres exemplos. O proxecto que o CEF lle presentou ao Concello de Vigo en 1999, que en principio foi recibido con entusiasmo, foi esquecido co cambio de responsábel político. Dez anos despois construíron un edificio que leva tres abandonado, e que agora, que entramos en período electoral, anunciaron a intención de  finalizar a obra. Que casualidade. Sen embargo nunca fixeron público o proxecto que albergaría, o que xa resulta unha práctica habitual na creación de centros de arte.

Nestes últimos anos, os orzamentos reducíronse radicalmente, agás para as grandes exposicións institucionais, e estes recortes viñeron acompañados pola desidia dos reponsábeis. O panorama é desalentador, e non hai visos de que vaia cambiar. Ante isto, compre, na miña opinión, ter unha actitude crítica e posicionarse ante esta situación.

Non obstante, ou precisamente debido a este contexto, xurdiron iniciativas moi positivas, que se deben de ter en conta, como o Premio Benito Losada, o Furancho de Arte Contemporánea, a Editorial Fabulatorio…, presentes no encontro do día 27 de xullo na sala Dispara de A Estrada. Experiencias, que como as de décadas atrás, están baseadas no entusiasmo e voluntarismo dos seus organizadores.

A xuntanza da Estrada serviu para poñer en contacto, e nalgúns casos para poñer caras a nomes, a diferentes fotógrafos, axentes e interesados na fotografía, poñendo de manifesto a importancia das iniciativas alternativas. Viuse así mesmo a pertinencia da realización de novos encontros.
Estes novos encontros poderían servir para coñecemento mutuo das propostas, tanto as que se están a realizar como as que están na fase de proxectos, o que ademais de difundilos xeraría sinerxías e colaboracións interesantes,.
Despois deste primeiro encontro, moi xeral en canto a contidos por ser o primeiro, penso que é preciso que os vindeiros sexan máis específicos, e a ser posíbel acompañados da presentación de proxectos concretos.

[1] En Vigovisións (2002) e O Feito Fotográfico. Colección fotográfica do Concello de Vigo 1984-2000 (2003) , catálogos das exposicións que comisariei con Xosé Luis Suárez Canal no MARCO de Vigo, abordamos este período.

[2] No artigo Concursos e Festivais, que publiquei hai uns meses abordo algúns aspectos que teñen cambiado no eido da fotografía en Galiza nas últimas décadas.