Nova serie: DERRADEIRA SESIÓN

Manuel Sendón: Fotos

Olaia Sendón: Os fabulosos irmáns da luz

Casa da Parra. Santiago de Compostela.

Ata o 30 de xullo

 

De martes a sábado: 11 a 14 e de 161/2 a 20 h.; Domingo: 11 a 14h.; Luns pechado

Crebas no Aquarium de A Coruña

O día 23 ás 20 horas inaugúrase no Aquairum de A Coruña unha mostra de 8 fotografías da serie  Crebas ( proxecto en curso) 

 

Ver máis fotos e texto

PhotoEspaña disfrázase de Galega

PHOTOESPAÑA DISFRAZASE DE GALEGA

Neste outono inaugurouse PhotoGalicia organizada pola Fundación Caixa Galicia. Nun principio poderíase pensar que se trata dun festival máis, similar a algún dos existentes, como o Outono Fotográfico de Ourense ou Revela, ou a outros xa desaparecidos, como a Mostra Fotográfica de Lugo ou a Fotobienal de Vigo. Porén hai unha grande diferenza. Estes festivais, a pesar das distintas concepcións ás que respondían, foron pensados e realizados dende Galiza, mentres PhotoGalicia consiste en importar PhotoEspaña a Galiza cambiándolle o nome. Tráense as exposicións realizadas en Madrid, engadíndolle a dunha artista galega, como se con isto xa fose abondo para converterse nunha produción galega. E se ben é certo que a empresa  organizadora de PhotoEspaña ten todo o dereito a vender aquí as súas exposicións, outra cousa ben diferente é usurpar os nosos sinais de identidade, presentando o festival como unha creación galega.

Que a Fundación Caixa Galicia, ou calquera outra institución, mostre exposicións realizadas noutras latitudes obviamente non só non é criticábel, senón que é desexábel, é un bo complemento a outras pensadas e organizadas dende aquí. Outra cousa ben diferente é mercar todo o paquete en bloque e reducir a iso a programación do festival, facéndoo pasar por unha produción galega, como se non fósemos quen de pensar por nós mesmos e seleccionar o que queremos mostrar e como queremos facelo. Con esta forma de proceder a institución dá a impresión de ser incapaz de producir un produto propio que contribúa á dinamización da creación fotográfica en Galiza e cumprir desa forma co seu papel de institución pública galega. Galiza ten que participar no debate da contemporaneidade e iso pasa necesariamente por confrontar o propio co alleo, co que isto leva consigo a nivel de debate e reflexión,  pero non se acada converténdose nunha axencia de recepción. É tan estéril o illacionismo como o mimetismo ante o alleo.  Imaxínanse a existencia de PhotoCataluña?  Ou  á Fundación La Caixa mercando todo o paquete e cambiando España por Cataluña? Evidentemente non existe PhotoCataluña, como non existe PhotoEuskadi.

A exposición galega que inclúen, Frías, frágiles, durmientes, de Victoria Diehl, merece un comentario. En primeiro lugar dicir que considero de extraordinario interese a súa obra, que coñezo e admiro. No Centro de Estudos Fotográficos editamos o seu libro Vida e morte das estatuas e organizamos a súa primeira exposición. O seu traballo é do máis interesante que se fixo en fotografía neste país nestes últimos anos.  Unha vez dito isto debo engadir dúas cousas. Primeiro: non hai reciprocidade na relación con Galiza, dado que esa exposición non foi incluída en PhotoEspaña e non creo que o vaia ser, a pesar de que o seu interese transcende claramente o ámbito galego, como demostra a súa proxección fóra. Segundo: a exposición presentada en Vigo é a mesma, agás unha foto, que a realizada hai poucos meses na Galería Bacelos na mesma cidade. Un festival fotográfico ten sentido se contribúe a dinamizar a creación e a reflexión fotográfica. Habería, polo tanto, que aproveitar a ocasión para proporlle á artista, co tempo adecuado, a realización de novas fotografías, unha boa oportunidade para encetar un novo proxecto. Iso esixe dedicación e interese, en definitiva outra formulación, pero se o que se quería era exhibir unha imaxe nas rúas, nos aeroportos ou na publicidade mediática, entón claro que non era preciso contribuír á produción de algo novo.  A reflexión sobre isto transcende esta exposición en concreto e lévanos a reflexionar sobre a función das exposicións e programacións, e sobre o papel das institucións e dos comisarios na produción cultural.

Os tempos que vivimos, caracterizados polos cambios nas tecnoloxías da comunicación, fan que non haxa fronteiras para o coñecemento. Isto é extraordinariamente positivo e introduce modificacións na relación entre os centros de poder importantes e a periferia, á que en maior ou menor medida pertencemos, abrindo novas posibilidades para a difusión de proxectos dende ela,  pero tamén leva implícita unha gran tendencia ao uniformismo a partir dos valores e características da cultura dominante. Isto fai que adquira máis valor que nunca o dito de que a única forma de participar do universal é dende a defensa do particular, pensamento moitas veces repetido pero moi poucas aplicado con tino.  A miña experiencia de comisario, xunto con Xosé Luis Suárez Canal, da Fotobienal de Vigo demóstrame a eficacia desta formulación e como cunha proposta que teña certa singularidade se logra o respecto e interese por parte doutras culturas, así como o enriquecemento da propia e a súa proxección no exterior, e posibilítase realizar propostas que noutro caso serían imposíbeis ou de moito máis alto custo económico.

Xorde o interrogante de se hoxe, coa plena incorporación da foto á arte (co que isto implica no plano orzamentario) unido á proliferación de centros de arte contemporánea, seguen a ter sentido os festivais fotográficos tal como eran concibidos nas décadas dos oitenta e noventa. Aínda que iso é outra cuestión.

Quero deixar claro antes de concluír que non estou a facer unha crítica á calidade das exposicións de PhotoGalicia, nin á escolma de autores realizada. No seu momento non só expuxemos a Victoria Diehl senón tamén A G. Basilico e a J. Valhonrat. Recomendei aos meus alumnos que as visiten, e dunha forma particular a de Eugene Smith polo seu extraordinario interese. Teño que dicir tamén que, dende o seu inicio en 1998, teño colaborado con PhotoEspaña formando parte de diferentes xurados e facilitando o contacto con fotógrafos que querían incluír nas súas programacións logo de expoñeren na Fotobienal de Vigo.  Non obstante, as reflexións aquí expostas leváronme a non aceptar a invitación que me fixeron para participar nunha mesa redonda dentro de PhotoGalicia.

Malia ter pensado en diferentes ocasións escribir sobre PhotoGalicia, e máis dunha persoa mo ter suxerido, non quería ser eu quen o fixese por ter sido un dos comisarios da Fotobienal de Vigo, pero o feito de que ninguén tratase esta cuestión unido a esta invitación do Xornal de Galicia, decidiume porque creo que é unha reflexión necesaria.

 

Manuel Sendón

 

 

Madrid Mirada inicia a súa itinerancia no MADC de Costa Rica

Madrid Mirada. 14 artistas latinoamericanos inaugúrase o día 10 de abril no Museo de Arte y Diseño Contemporáneo de San José de Costa Rica,  posteriormente viaxará aos diferentes países de América Latina.

O día 10 darei no museo a conferencia Da foto como documeto á foto como medio para a creación. 

  

 O proxecto Madrid Mirada  baseado na proposta de invitar a catorce artistas latinoamericanos, cada un dun país distinto, a traballar en Madrid durante unha semana a finais de 2007 para realizar un traballo fotográfico sen ningún tipo de esixencia nin limitación temática. Para levar a cabo a selección para un proxecto deste tipo pódense adoptar criterios de moi diversa índole, dado que a fotografía está inmersa hoxe en día en campos moi diferentes. Neste caso optamos por escoller a persoas pertencentes ao campo da arte, co que o proxecto non se pensou, polo tanto, como unha reportaxe da cidade, senón que se tratou de converter Madrid nun lugar de traballo para artistas, debendo decidir cada un con total liberdade a presenza que a cidade debía de ter na súa obra, en función das súas propias concepcións.

                 
As propostas realizadas, caracterizadas pola súa diferente natureza, poñen de manifesto a pluralidade de posibilidades que o medio fotográfico achega á arte neste momento. Conviven series formadas por fotografías individuais, con polípticos, con obxectos fotográficos, con fotografías que interaccionan coas súas propias sombras, con imaxes estereoscópicas, co vídeo ou coas reproducións sonoras e en moitas delas coa incorporación da técnica dixital como recurso para dotar á imaxe dunha nova significación.                       
A pesar de que a descrición da cidade non constitúe un obxectivo do proxecto, vemos que quedan reflectidos aspectos tan importante como o peso da historia, a especulación inmobiliaria, algúns conflitos sociais, a cidade como punto de converxencia de culturas diferentes ou a existencia de lugares anodinos capaces de xerar estados de ánimo e sentimentos nalgúns artistas, e que ao cabo acaban converténdose en decisivos para a memoria e o recordo de Madrid

                        .               

Artistas: Alexander Apóstol, Jaime Ávila. Sandra Boulanger, Maya Goded, Luis González Palma, Jonathan Harker, José Manuel Fors, Priscilla Monge, Eustaquio Neves, Tomás Ochoa, Luis Paredes, Graciela Sacco, Milagros de la Torre e Pablo Zuleta.

Comisarios: Manuel Sendón e Xosé Luis Suárez Canal

Madrid Mirada en elCírculo de Bellas Artes

O día 6 de febreiro inaugúrase no Circulo de Bellas Artes de Madrid a exposición Madrid Mirada, 14 artistas latinoamericanos,  que mostra os traballos fotográficos realizados en Madrid por 14 artístas procedentes cada un dun páis diferente de América Latina.

Artistas: Alexander Apóstol, Jaime Ávila. Sandra Boulanger, Maya Goded, Luis González Palma, Jonathan Harker, José Manuel Fors, Priscilla Monge, Eustaquio Neves, Tomás Ochoa, Luis Paredes, Graciela Sacco, Milagros de la Torre e Pablo Zuleta.

Comisarios: Manuel Sendón e Xosé Luis Suárez Canal.

 Dado que a fotografía está prensente en campos moi diferentes , son moitas as posibilidades que permiten definir un proxecto deste tipo. Neste caso optouse por escoller a persoas pertencentes ao campo da arte, co que o proxecto non se pensou, polo tanto, como unha reportaxe da cidade, senón que se tratou de converter Madrid nun lugar de traballo para artistas, debendo decidir cada un con total liberdade a presenza que a cidade debía de ter na súa obra, en función das súas propias concepcións.
As propostas realizadas, caracterizadas pola súa diferente natureza, pon de manifesto a pluralidade de posibilidades que o medio fotográfico achega á arte neste momento. Conviven series formadas por fotografías individuais, con polípticos, con obxectos fotográficos, con fotografías que interaccionan coas súas propias sombras, con imaxes estereoscópicas, co vídeo ou coas reproducións sonoras e en moitas delas coa incorporación da técnica dixital como recurso para dotar á imaxe dunha nova significación.

Posteriormente a mostra itinerará por Latinoamérica.

Casas Doentes en A Coruña

Casas Doentes

Inaugúrase xoves 10 de maio ás 20 h. na Fundación Barrié de A Coruña

 

Exposición patrocinada pola Consellería de Vivenda e Solo

Mesa redonda Arte, Arquitectura e Fotografía. Xoves 22

 día 22 ás 20 horas terá lugar a segunda mesa redonda do ciclo que a Fundación Barrié organizou coincidindo coa exposición Casas Doentes

Modera: Cesar Portela

Interveñen: Antón Patiño, Manuel Olveira e Pablo Gallego Picard 

Fotografía, arte e arquitectura. Mesa redonda. Xoves 15

Coincidindo coa exposición Casas Doentes a Fundación Barrié de Vigo organiza o ciclo  Fotografía, arte e arquitectura.

O xoves 15 de marzo ás 20 horas terá lugar  a primeira mesa redonda

Modera: Susana Cendán

Intervirán: Alejandro Castellote, Christian Caujolle e Teresa Siza

Paisaxes no CGAC

As  35 fotografías que compoñen a serie Paisaxes están a ser expostas no Centro Galego de Arte Contemporánea dentro da exposición Mapas, cosmogonias e puntos de referencia. As fotografías forman parte da colección do centro.

Presentación de A Casa de Lola de Andrés

 

         Na forxa de Sardiñeiro (Fisterra) o fotógrafo Ramón Caamaño proxectaba cine nos anos coarenta. No mesmo lugar o sábado  27 de xaneiro ás 20h. Olaia Sendón presenta A casa de Lola de Andrés

 Documental no que Olaia nos conta a historia dunha casa doente que foi derrubada este verán para construir un bloco de apartamentos, abordando a brutal e irracional transformación que están a sufrir os concellos Cee, Corcubión e Fisterra, situados na Costa da Morte 

  

algunhas casas doentes en Cee,Corcubión e Fisterra

       

                

                 

 

   novas propostas arquitectónicas de Sardiñeiro