2009 DERRADEIRA SESIÓN

Mosaico de 60 imaxes montadas sobre cartón.

O cine  en Galiza foi un fenómeno fundamentalmente da segunda metade do século XX. A finais dos anos corenta, un número importante dos cines que existían foran teatros, e aínda que nese momento se empezaran a construír algúns novos,  non é ata a  década do cincuenta  e do sesenta cando xorden salas ao longo de todo o país. Nos 70 comeza a decadencia co peche de moitas salas, e esta  continua nos oitenta, momento no que xorden os minicines, primeiro nas cidades e logo nas vilas. Hoxe en día os cines desapareceron, funcionando só algún como o de Leiro, Seixo ou  Ramallosa, incluso desapareceron practicamente todos os minicines, quedando o cine reducido ás salas das grandes areas comerciais.

O canóns de proxección, as televisións de grandes dimensións e os home cinemas converteron o cine nun espectáculo individual ou familiar, pero o cine como espectáculo colectivo morreu. As salas foron convertidas en supermercados, discotecas, tendas de Zara, ou tirados para construír vivendas, e os que sobreviven están reducidos a ruínas.

O proxecto Derradeira Sesión, constitue un intento por achegarse ao mundo que representou o cine, a través detas fotografías e do documental Os fabuloos irmáns da luz de Olaia Sendón.  Dous traballos realizados a través de dous medios distintos  e con estéticas de diferentes pero que se complementan.

Non se pretendeu realizar un estudio da historia do cine en Galiza, senón unha viaxe aos espazos que acolleron o que foi, conxuntamente co baile a actividade lúdica máis importante. A relación entre ambas foi intensa. No auxe do cine frecuentemente as dúas actividades ían paralelas, ata o punto en que había salas en que despois de proxectar a película desaparecían as filas de butacas para convertérense en salas de baile.

Entre tanta ruína, hai algunha xoia  conservado polos seus donos con gran agarimo, gardada en perfectas condicións como se foran a volver a funcionar en calquera momento. Nesta viaxe non me interesan as salas, normalmente espectaculares, que perderon a súa función e hoxe restaurados convertéronse en edificios simbólico-institucionais. Non me interesan as salas, normalmente espectaculares, que perderon a súa función e hoxe restaurados convertéronse en edificios simbólico-institucionais. O poder de evocación está naqueles que  en ruínas, lembran outra época na que ir ao cine tiña unha dimensión social moi particular.

 

Caixas de Luz, agas as fachadas. Detalles da exposición DERRADEIRA SESIÓN

 

A  Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, organizadora da exposición, editou un catálogo, contendo todas fotografías  e o documental Os fabuloos irmáns da luz, con texto de Casimiro Torreiro.