2007 casas doentes

  

  No mundo rural galego a casa ten un significado moi especial e hoxe un gran numero delas están abandonadas, deterioradas ou en ruínas. Unhas semellan estaren cegas, outras mudas e todas elas doentes. 

Durante o ano 206 estiven a fotografar estas casas doentes ao longo de toda Galiza, o meu obxectivo non foi o dun estudoso da arquitectura. Non pretendín realizar un catálogo desas casas nin establecer as súas tipoloxías, e aínda que as características delas aparecen reflectidas nas fotografías, o meu achegamento situase noutro campo, interesándome fundamentalmente a capacidade de suxestión das imaxes creadas. 

 O arquivo constitúe un espazo de amoreamento de información, que permite posteriormente aos investigadores estableceren as relacións que consideran adecuadas. Este non foi o obxectivo do arquivo que xenerei neste proxecto, a súa finalidade foi empregar a acumulación de imaxes como un recurso estético. Así xurdiu esta instalación composta por catro canóns que proxectan de forma aleatoria un conxunto de 300 imaxes de fachadas de casas a tamaño case natural (3 x 3m).    

 

    

Nos traballos artísticos que na actualidade empregan o concepto de arquivo acostuma a subxacer o concepto de tipoloxía como base conceptual, como e no caso do realizado polos Becher.  En Casas Doentes o concepto de tipoloxía non é importante, de feito nos polípticos de imaxes fuxin da agrupación tipolóxica, misturando intencionadamente imaxes de casas que pertencen a tipoloxías moi diversas, reflectindo en certa medida o caos que podemos perceber no noso territorio.

A agrupación tipolóxica tende a converter o rigor do método no esencial, por rriba do poder potencial de cada imaxes e do seu tema. Fronte a frialdade desas propostas pretendín que estas casas tiveran vida, capacidade para suxerir  ata o punto de chegaren a xenerar ímaxes antropomórficas.

Neste momento estanse a realizar, sen lugar a dúbida, gran número de aberracións arquitectónicas en toda a xeografía galega, pero limitarse ao que se acostuma a denominar “feismo” pareceme unha simplificación. Trato polo tanto de fuxir do reducionismo que significaría limitarme a fotografíar as devanditas aberracións e da fácil ridiculización que tal posicionamento acostuma a levar implícita. Interésoume máis presentar estas casas con toda a súa dignidade a pesar do estado ruinoso que adquiriron co tempo, centrándome na capacidade evocadora que desta situación se deriva  e no potencial que teñen para interrogarnos.

      

A palabra doente, non só significa enferma, senón tamén cabreada, e non é para menos neste caso se comparamos a arquitectura que se está a facer neste momento coa destas casas doentes. Esta é unha das razóns da escolla do título e da dignidade con que pretendín fotografalas.

 

E frecuente tamén que a crítica se limite ao “feismo” do mundo rural, esquecendo decote a arquitectura que se está a realizar nas cidades e vilas, a súa irracionalidade, o gosto polo pastiche e a salvaxe especulación da que son producto. Mentras un número importante de casas doentes se converten en fantasmas.

         

           

 

 

   

O proxecto Casas Doentes foi patrocinado pola Consellería de Vivenda e Solo

TEXTOS 

      Carlos L. Bernárdez

     Alejandro Castellote

     Christian Caujolle

     Marcial Gondar

    Alberto Ruíz de Samaniego

     Teresa Siza

 LIBRO

 Publicado polo Centro de Estudos Fotográficos 2007.

ISBN: 84-87992-34-X

Textos: A.Castellote, C.Caujolle e M.Gondar

 

EXPOSICIÓNS

Vigo. Fundación Barrié. 15 xaneiro - 1 abril de 2007

A Coruña. Fundación Barrié. 10 maio -26 xuño 2007

OUTROS

A casa de Lola de Andrés

    O documental  A casa de Lola de Andrés  (www.costadefunta.wordpress.com) conta a historia dunha casa doente

A piragua

 

 Una casa doente  como telón de A Piragua obra de Candido Pazó producida polo Centro Drámatico Galego